Kendini sevgiye vermenin bizim geleneğimizce güzel olan tek bir yolu vardır: Seven bir insanın her türlü köleliğe katlanması onu küçük düşürmez, ayıp sayılmaz; bu gönüllü köleliğin de gerçekten utanılmayacak biricik şekli erdem uğruna köle olmaktır. Biz şöyle bir kanun ortaya koymuşuz; insan kendini, birine kul köle ederken, onunla daha üstün bir bilgiye, daha üstün bir erdeme ulaşacağına inanıyorsa, bunda hiçbir küçüklük yoktur. Demek ki, iki ilke birleşiyor; gençlerin birbirini sevmesiyle, bilgiye veya erdeme gönül vermesi tek bir şey oluyor. Ancak bu şekilde, bir delikanlının kendini sevene yüz vermesi güzel sayılabilir. Seven ile sevilen, bu birliğe nasıl varabilirler? Her biri benzer görüşlere sahipken, birincisi kendisine yüz veren delikanlıya yapılması doğru olan her yardımı yaparsa; diğeri, kendine bilgi ve erdem getiren bir insanı doğru işlerde destekleyecek, her türlü değerlerini artırabilecek, bu durumda birincisi de daha erdemli, daha bilgili olmayı isteyecektir.

Evet, işte o zaman bu iki yol bir noktada birleşir ve yalnız orada sevgilinin sevenle birlikteliği güzel bir şey olur, başka hiçbir şekilde değil. Bu yolda insan aldansa bile ayıp sayılmaz, oysa ki başka her yolda insan aldansın, aldanmasın, utanılacak hallere düşer. Örneğin, bizi seven birini zengin sanıp, ona parası için yüz versek, sonradan adamın fakir olduğu anlaşılınca elimize de beş para geçmezse, utanmaz mıyız bundan? Böyle davranmakla ne mal olduğumuzu ortaya koymuş oluruz; bize, para için her şeyi yapan bir adam derler, bu da güzel bir şey değildir. Bir de tersini düşünelim; bizi sevenin iyi bir insan olduğunu düşünür, onun sevgisiyle daha iyi olacağımızı umarsak, adamın aşağılık, değersiz bir insan olduğu ortaya çıksa bile; bu aldanma, güzel bir aldanma olur, çünkü bununla nasıl bir insan olduğumuzu göstermiş oluruz; bize değer kazanmak, daha iyi olmak için her şeye canla başla sarılan bir insan derler; bundan güzel şey de olamaz. Demek ki, erdem uğruna sevmekle, sevilmek, ne türlü olursa olsun güzel oluyor

Platon